الهم افتح علینا ابواب رحمتک و انشر علینا خزائن علومک برحمتک یا ارحم الراحمین.

                                                                                                 خدا کشتی آنجا که خواهد برد  

                                                                                                   و گر ناخدا جامه بر تن درد  (سعدی)

همچنان خواهیم راند

                        در هجوم بی امان لحظه ها

                                                               زیر رگبار زمان

پا به پای تیک تاک ساعت فرسوده ای

                        که نفس های حزین آخرش آغشته با بوی فریب تند باروت است

با عصا و چشم های تیره گشته ایستاده منتظر

                                   تا کی ز حرکت باز خواهد ماند

و چگونه نیش این عقرب فرو می ایستد

                            با پادزهرِ که کجا کی و کدام استاد زرین دست؟

همچنان خواهیم راند

                            تا کجا؟

تا بدانجا که صدای سست این مرده دلان پست

                                     خفته در تابوت روی شانه های موج

این غریقان غرور آلود

که دم آخر نهیب انکرالاصواتشان گوش جهان را کرده آزرده 

                                                                    شود نابود

تو ببین این بادبان های خلاف باد

            واین کج آیین ریسمان های شده رشته به رشته

                                                              چون رود بر دود

همچنان اندر دل طوفان

                         ایستاده در میان غلغل اصوات

     گوش بر آوای پست عقرب این قطب پیما ناخدای مست

     چشم بر راه خداگون ناجی قبله نما در دست

همچنان خواهیم راند

«منطق الطیران خاقانی صداست»                منطق الطیر نشابوری هباست

منطق ما منطق بی منطقی است               حکمت عشاق،عشق و عاشقی است

عشق سر رشته ز ما گم می کند                این همه رنگ از یکی خم می کند

مرغ ما از قاف نومید آمده ست                    ذره را یاسی ز خورشید آمده ست

هدهدا پیش آی و با ما راز گو                       راه عنقا را به زاغان  باز گو

«ما همه جویای شاهی آمدیم»                   یوسفانیم و ز چاهی آمدیم

ای عزیز ما بیا و داد کن                               برده ای از بردگی آزاد کن

ما هزاران مرغ و کعبه قاف ماست             جامه ی یکرنگ از اوصاف ماست

ما همه سیمرغ جویان آمدیم                       زیر لب لبیک گویان آمدیم

هدهد ما پیر ما از راه گو                          شرح سیر ما به بیت الله گو

ای دلیل و روح صدها کاروان                     شمه ای واگو ز سیر حاجیان

«گفت هدهد هفت وادی در ره است          چون گذشتی هفت وادی درگه است»

وادی اول طواف کوی یار                            غرق دریای عظیم بی کنار

سیر می کن گرد بیت الله خم                    باده را می نوش و در حق گرد گم

هفت خان و هفت گنبد سیر توست            بوستان حق سزای طیر توست

خانه ی ویران دل معمور کن                       با ملائک هفت نوبت سور کن

در نماز آی و به حق اسرار گو                      رازهای گفتنی با یار گو

در سجود و در رکوع و در قیام                 چشم در خانه ی حبیب و السلام

ملتزم شو در پناه مستجار                        یار و یار و یار و یار و یار و یار

در حطیم دل حطامت نار کن                   نفس خود خرد و خمیر و خوار کن

هم حجر هم حِجر هم هاجر بجو                 " ربنا انی و اسکنت" و بگو

بعد از آن رو سوی ابراهیم کن                 شعر حق می بوس و هم تعظیم کن

رکن ما شام و عراق و غیر نیست             بتکده و کعبه و کنشت و دیر نیست

قبله ی ما کعبه ای بی وجه و سوست         گردش ما حول آن خانه نکوست

زمزم ما جوشش جانهای ماست             از صفای اشک وهای و هوی ماست

هان سخن کوتاه شد پرواز کن                          ساز وادی دگر آغاز کن

مرغ ما وادی دیگر شد پدید                      چیست عاشق را نکوتر زین نبید

وادی سعی است ای حاجی بکوش             در صفای دل چو هاجر دُرد نوش

هروله می کن شتاب آر و بجوش                    اضطراب و بی قراری و خروش

سعی، لیلی را چو مجنون می کند               هر نظامی را دگرگون می کند

دور می گرد آری و فریاد کن                            از سراب عمر پوچت یاد کن

مرغ ما قاف تو در ناف زمین                     بود و تو در بند نافه و مشک چین

جهد می کن عذر تقصیری بگو                     چاره کن مویی بکن رویی بخو

هان بیا وقت سماعی دیگر است             عشق بازی را صلایی احمر است

رمز تکرار است تلقین اصول                              کر تکرارا کرارا ای خمول

هفت دور چرخ گردان رام توست                هفت اقلیم زمین در دام توست

چرخ می زن چرخ می زن در سماع             باده ی حق نوش بهر هر صداع

در نماز آخرت جوشی بزن                      خام بودی جام خوش نوشی بزن

قبله ای بر قبله زن مقبول شو                         با ضمیر متصل موصول شو

هفت وادی طی شد و عنقا کجاست               باز مرغان را هیاهو و نواست

جمله مرغان جملگی سوز و گداز                       آمده بالین کعبه در فراز

سینه را بر گرد خانه دوختند                        هرچه غیر یار بود آن سوختند

آنچنان گویی کز اول زاده اند                         بهر حق جان داده و آماده اند

جملگی فریاد و زاری و خروش             بی زبان و پا و دست و چشم و گوش

«ما همه سرگشتگان درگهیم                        بی دلان و بی قراران رهیم

مدتی شد تا در این راه آمدیم                     از هزاران سی به درگاه آمدیم  

چون شدند از کل کل پاک آن همه                یافتند از نور حضرت جان همه

هم ز عکس روی سیمرغ جهان                 چهره ی سیمرغ دیدند آن زمان

در آن اندیشه ام روزی ز سر تا پای برخیزم/جهان را در شرر گیرم ز هستی فتنه انگیزم

مدعی گفت بیا داروی دردت بدهم                    درد ما جز به ظهور تو مداوا نشود

سینه از داغ فراق تو به تنگ آمده است           وه که این کار فرو بسته چرا وا نشود

هرکس از باده ی وصل تو به جامی سرخوش   لیک یک جرعه نصیب من شیدا نشود

یوسف گمشده برهان خدایی آور                   مددی کن که دلی سوی زلیخا نشود

همه از لطف شما بود هر آن کار که رفت         مبطل السحر به جز آن ید بیضا نشود

آخرالامر گل کوزه گران خواهم شد                  باده ای ده به سبویم که مجزا نشود

مهدیا گرچه سخندان و مصالح گویی                 به عمل کار بر آید به سخنها نشود

«احصاه الله و نسوه»(خداوند آنها را برمی شمرد در حالیکه او فراموش کرده است)

می بینی ای دل

مشتی اوراق به جا مانده از آن عمر دراز

غم وحشتناکی          

                    سر تا سر این خانه ی ویران شده را پر کرده ست

غم و گرد و خاکی

                    که ز عمر من بیچاره بر این دفترهاست

گویی ام قلب به زنگار فرو خوابیده ست

گویی ام عمر به غفلت سپری گشته بود

                  گویی من من گمشده ای در دل این پیکرهاست

آری همچنان

روزها پا برجاست

عاقبت دفتر امروز من ای دوست همی خاک خورد

ز پس سالیان

                که همه رهگذری پای بر این خفته در اعماق دل خاک نهد

کاش آن روز دلم در صدف مهر تو گوهر باشد

کاش مرواریدی

                  شده باشد

                            که تو صیدش کردی

به هر سویی به هر کویی به دشستان پر جویی به یک شعله به یک قطره سر سوزن  سر مویی سلامت را کلامت را تبسم ها و آهت را دعای صبحگاهت را سوی این دل به این غافل  به این مردار بی حاصل به این افتاده در ساحل که هر لحظه به هر موجی که از دریا به ساحلها هزاهزها کند برپا امیدی در دلش اندر وجودش در گلش            لحظه به لحظه می کند غوغا نگاهش سوی تو حیران دلش زخمی و سرگردان        چو بی تابان چو بی آبان چو رهپویان بی سامان سوی او کن سوی او کن کمان خویش ابرو کن دلش را همچو آهو کن تو بنشان شعله ی دردش  بجوشان روح دلسردش         ز سردابش به مردابش بنوشان قطره ای آبش دگر افتاده است از پا بیا دریابش ای دریا  بیا دریا...        بیا دریا...

در فراسوی تبسم هایت

                           غم یک زندانیست  

                                              غم یک مرغ گرفتار قفس

که چگونه آیا           

می تواند باز او

پر بگیرد سوی افلاک

یا شده طعمه در این دامگه تیره ی خاک

                        نه نه همین حالا

وقت اوج است و عروج

وقت پرواز و رسیدن به فراز همه ی آبی ها

وقت وصل آمده است

وقت پایان غم و غصه ودرد

در خط بی سرانجام از ظلم آرزوها             آیینه ی زدوده پر دود و آه کردیم

ای وای از آن هیاهو آن شور و آن تکاپو     ما بی دلیل خود را معلول راه کردیم

آخر چرا چنین شد منزلگهم زمین شد         این بود کار ممنوع باری گناه کردیم

ای دل دعا کن امشب نور سحر بر آید        ورنه به دفتر عمر برگی سیاه کردیم

در آرزوی نگاهی چو سیل سوی توباشم/در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

                            بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم 

به یاد روی تو جویی کشیده ام به کنارم/دمی که بی تو سر آید ز عمر خود نشمارم

پس از افول زمستان در انتظار بهارم/به وقت صبح قیامت که سر زخاک بر آرم

                            به جستجوی تو خیزم به گفتگوی توباشم

کیم  ز عالم هستی؟حقیر رو به زوالم/تویی تمام شب و روز و ماهم و همه سالم

 چو داوری و امیری ز دست تو به که نالم/به مجمعی که در آیند شاهدان دو عالم

                            نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم

وجود و جود تو واجب نمود عالم امکان/هنوز نغمه ی نی ناله دارد از شب هجران

فدای رویت رویت هزار حوری و غلمان/می بهشت ننوشم ز جام ساقی رضوان

                         مرا به باده چه حاجت که مست بوی تو باشم       

خوش است زیر مغیلان به راه بادیه خفتن/خوش است گرد منی از سر مسیر تو رفتن

هزار قطعه چه سست است بی وجود تو گفتن/هزار بادیه سهل است با وجود تو رفتن

                           اگر خلاف کنم سعدیا به سوی توباشم